خود شکوفایی

"همچو ساحل آرام باش"

" تا مثل دریا بی قرارت باشم "

(سفر دل..)

مسافرم
چمدانم سنگین
ورهی دور ودراز
سفری دارم
از دل .......به خدا
سفرم شیرین است
شاهراه این دل غمگین است
سفرم تا به خداست
توشه ام معرفت و یاد خداست
سفرم همسفری می باید
تا که در این ره پر پیچ وفراز
دلم آرام بگیرد به نیاز
و گره باز شود از دل راز
و دلم ساز شود ...
سر دهد این آواز
کاین منم
ای همه دارو نداره این دل غمگینم
تو مرا با سپر عشق بساز
دلم آرام گرفت و نفسی تازه ز جان
منو این راه که سخت است و همی بی پایان
ولی از عشق تو آرام  ندارد این جان
دل به امید صدای تو مرا تازه کند
و سفر را آغاز
با توام محرم راز
من ز خود هیچ ندارم چیزی
این دلم پیشکش مهر وصفای تو شود خالق ناز
دلم از جنس شماست
تو که خود می گفتی:
خانه ام در پس دلهای شماست
خانه ات آبادست
تو قدم بگذار بر چشم دلم
تا سفر شور بگیرد
و دلم ز آنهمه بیرنگی وزشتی عطش نور بگیرد
وتو سیراب کنی این دل و آرام بگیرد
سفری میباید
سفری تا به خدا
سفری بی پایان...
ما همه همسفرانیم...

  سروده مسافر...   


درباره من :


اگر تنهاترین تنها باشم باز هم خدا هست